روزنوشت

از آنجا که در زندگیِ همه‌ی آدم ها بحران هایی پیش می آید وُ راهِ گریزی نیست جز صبوری وُ ادامه دادن، پس شروعِ این سطرها را به دستِ گلایه نمی سپارم. گلایه چیزی را از میانِ ما بر نمی دارد، ذره ای کوچک را از دوش‌هامان. 
فرقی نمی کند می آیی یا می روی. به وقتِ آمدنت ساخته ای وُ وقتِ رفتنت از دست داده ای وَ یا به وقتِ رفتن ساخته ای وُ وقتی باز می گردی چیزی برایت نمانده. مهم نیست کجای زندگی ایستاده ای. مهم این است که از دست دادن جزوی از به دست آوردن است. در نخست از خودم می گریختم وُ به آدمی یا آدم ها پناه می آوردم. اما گریزگاهی نبود وُ نیست. از آدم ها گریختم وُ به خلوتم برگشتم. 
همین حالا هم آمده ام به کافه ای در یکی از خیابان های پُر تردد که همه تان یک بار را از آن گذشته اید. یک کافه پیدا کرده ام که به خلوتش گریخته. کوچک. آرام. خالی از آشنایی که من را بشناسد. نشسته ام وُ همه مان را مُرور می کنم.
از اینکه مجالِ محبتی بود وُ مجالِ دیداری. از اینکه فرصتِ کوتاهی برای دوست داشتن وُ دوست داشته شدن. از اینکه محبتی به من شد وُ من بی خبر بودم وُ سطرهایی برایتان نوشتم وُ هرگز به دست هاتان نرسید، فقط احساسِ زنده بودن می کنم. 
انسانی که زنده است وُ بی خبر. بی خبر از دلِ آدم ها وُ فکرشان وُ جا وُ مکانشان. من فقط توانستم کمی از خاطرات را برای خودم بردارم. کمی از دوست داشتن را وَ به زودی چمدانی که سالهاست دسته ی مشکی اش را به دست می گیرم را باز از سفر پُر کنم. 
من آمدم وُ باز دارم آرام آرام می روم. می روم وُ هرچه را توانستم از خودم گذاشتم که بماند وَ هرچه از شمایی که ملاقات کرده ام وُ دوست داشتم را برداشتم.
از اینکه امیدِ بودن، بی نیاز به حضورِ تن، در وجودم هنوز هست خوشحالم وَ مطمئنم که نرسیدن به شکلِ درست وُ واضحی از امید، آخرین امیدی‌ست که من را به ادامه دادن وا می دارد.
ادامه ی انسانی کوچک، در دنیایی کوچک تر از نقشه هایی که به دیوارِ کتابخانه های تهران خورده است.

 

- روزنوشت

/ 3 نظر / 19 بازدید
roooh

[خنثی] tarze negareshet jalebe like

نگین

حرف هایی هست برای نگفتن، حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند. و سرمایه ی هرکسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد. حرف های بی قرار و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی تاب آتشند.

حمزه خلیلی

از اینکه امیدِ بودن، بی نیاز به حضورِ تن، در وجودت هنوز هست خوشحالم